ฝันร้ายวันนี้..

ผมฝันร้ายยยยย.....

เช้าวันนี้ ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจพร้อมความทรงจำในฝันที่รู้สึกเหมือนเกิดขึ้น จริงๆ ผมเริ่มคิด... เมื่อวานผมนอนตีหนึ่ง สะดุ้งตื่นหกโมง เพียง 5 ชั่วโมงกลับฝันได้มากถึงขนาดนี้หรอ!?

เรื่องเริ่มต้น ณ ห้องๆหนึ่ง ผมยืนคุยกับรุ่นพี่ชื่อ เต่า เพื่อนชื่อ ตั่น อยู่ถึงสิ่งที่พวกเราประดิษฐ์และสร้างขึ้นมา "พลังงานไฟฟ้าทดแทน" เป็นพลังงานรูปแบบหนึ่งซึ่งจะมาทดแทนพลังงานในโลกปัจจุบัน (มันคืออะไรก็ไม่ทราบได้ แต่น่าจะนำพลังงานมาจากแสงอาทิตย์) ซึ่งเพิ่งจะสร้างได้สำเร็จเมื่อตะกี้ และหลอดไฟที่มืดเหนือหัวพวกเรา ก็กลับมาสว่างขึ้นเรื่อยๆ พวกเราเฮ้!! แล้วก็สับฉากต่อไป

ณ บ้านอันแสนสุขของผม ผมกำลังนั่งเล่นคอมอย่างเมามัน อยู่ๆทันใดก็มีโทรศัพท์ดังเข้ามา ผมกดรับโทรศัพท์ และเมื่อได้ยินเสียง ผมก็รู้ทันทีว่านั้นคือ ตั่น เพื่อนผมนั่นเอง ตั่นต้องการจะบอกข่าวเรื่องหนึ่งแก่ผม แต่ข่าวที่เพื่อนของผมมาบอกนั้น ไม่ใช่ข่าวที่ดีนักเลย ตั่นบอกผมว่า เพื่อนของเรา ...​ ได้เสียชีวิตลงแล้ว ผมรู้สึกตกใจกับข่าวที่ได้ยิน ถึงกับทิ้งโทรศัพท์และร้องไห้ฟูมฟายยกใหญ่ ผมนึกถึงตอนที่เราเคยเล่นเกมและทำงานด้วยกัน เคยผูกพันกัน มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ ผมจึงรู้สึกสงสารและเสียใจมากๆ แล้วครอบครัวของเพื่อนผมคนนั้นล่ะ จะทำยังไง จะทำยังไง ขณะที่ผมร้องไห้อยู่ ผมรู้สึกได้จริงๆว่า น้ำตาของผมมันออกมาจริงๆ ขนาดเมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว ผมยังอดที่จะร้องไห้อีกรอบไม่ได้ เมื่อนึกถึงสิ่งที่ได้เกิดขึ้นในความฝัน(ที่เหมือนจริง)

ทันใดนั้น ขณะที่ผมร้องไห้ เจ้าสัตว์น่ารักสีดำขนฟูน่ารัก เจ้าหมาที่ผมเคยเลี้ยงก็โผล่ขึ้นมา ผมรู้สึกตกใจกลับมันมากว่า มันมาที่นี่ได้อย่างไร หลังจากที่มันหายไปนานมากๆ (ในความเป็นจริงมันได้เสียชีวิตลงไปเมื่อ 6-7 ปี ก่อนแล้ว) แต่ในฝันผมกลับนึกออกได้ว่า มันแอบเข้าไปเล่นในกองไม้เพื่อจะจับแมลงมานานหลายปี แล้วเพิ่งจะกลับมาหาผม ดังนั้น เมื่อผมเจอมันผมรู้สึกดีใจมากๆ ผมกอดมันด้วยความดีใจ พร้อมกับความเสียใจที่ต้องเสียเพื่อนไป ผมรู้สึกว่ามันกลับมาเพื่อปลอบใจผม แต่ผมกลับรู้สึกถึง "กลิ่นเหม็น" จากตัวมัน "ก็ใช่นะสิ มันไม่ได้อาบน้ำมาตั้งหลายปี ก็ต้องสกปรกเป็นธรรมดา" ผมเริ่มคิดอยู่ในใจ ผมสังเกตเห็นสก็อตเทปปืดหนึ่งที่ก้นมัน พลานคิดในใจ "ไอ้อิ๊วอีกแล้วหรอวะชอบไปเล่นให้สก็อตเทปติดตูด"แล้วจึงดึงสก็อตเทปออก และพามันไปอาบน้ำ จากนั้น ฉากในความฝันจึงเปลี่ยนไปอีกรอบหนึ่ง

คราวนี้ ผมมาโผล่ท่ามกลางการชุมนุมกินข้าวระหว่างผองเพื่อนของเพื่อนผู้เสียชีวิตใน ร้าน MK แห่งหนึ่ง พวกเรากะลังดื่มกันอยู่ ใช่แล้วครับ ดื่มกันอยู่ ในตอนแรกผมก็คิดว่ามันคือเหล้าย้อมใจ แต่มันไม่ใช่ มันเป็นฝาขวดน้ำเปล่าที่เราทำเหมือนเป็นจอกเหล้าแก้วเล็ก พร้อมกับน้ำเปล่าที่ถูกเทโดยเพื่อนคนหนึ่งที่ค่อยสนิทซึ่งเป็นเพื่อนของ เพื่อนผมที่เสียไป ผมคุ้นว่าคนนี้เป็นเกย์!!! ทันใดนั้นผมก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ทั้งหมดบนโต๊ะนั้นมีทั้งกระเทยและเกย์ ทันใดนั้นอีกครั้ง เพื่อนคนนั้นพาเพื่อนผู้หญิงอีกสองคนมา ผมเริ่มโล่งอก ไม่กี่นาทีต่อมาก็ตกใจอีกครั้ง เพราะผู้หญิงทั้งสองเริ่มจูบกัน นี่มันโต๊ะผิดเพศนี่นา!!!!
แล้วก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ...

หลังจากที่ตื่นผมเริ่มนั่งคิดว่านี่คือเรื่องจริงหรือไม่ ผมเริ่มคิดว่าหรือเจ้าหมาสุดที่รักกลับมาเพื่อบอกผมว่า "ในอนาคตผมจะสามารถสิ่งประดิษฐ์อันยิ่งใหญ่ได้ และต่อมาเพื่อนผมจะเสีย และผมจะต้องกลายเป็นเกย์!! หรืออย่างไรกัน" คิดไปคิดมา ผมเริ่มชักกังวลถึงชีวิตเพื่อนของผมคนที่เสียชีวิตไป ผมเริ่มคิดอีกว่าจะโทรไปบอกดีหรือไม่ แต่ในท้ายที่สุดแล้วผมก็ไม่ได้โทรไป...

ผมยังรู้สึกไม่ค่อยดี จึงมาเขียนบล็อกเล่า และอยากให้เพื่อนๆทุกคนอย่าได้หักโหมทำงานมากจนเกินไป ระวังตัวและรักษาสุขภาพให้ดีเพื่อตัวเองและครอบครัวที่อยู่ข้างหลังเราด้วยนะ รู้สึกเป็นห่วงครับผม

โลโก้ใหม่โรงงาน!!

พอดีคิดว่าโลโก้เก่ามันธรรมดาไปหน่อยมีแค่ตัวอักษร S และ I ซึ่งย่อมาจาก Sumrong Ice Factory ก็เลยทำโลโก้ใหม่แบบง่ายๆ มาอันหนึ่ง จะได้เอาไปใส่นามบัตร และตัวโปรแกรมขายของโรงงานด้วย^^ มาดูอันใหม่กันเลย

Version 1 เราจะใช้ตัว cube สีฟ้าอ่อน เปรียบเสมือนก้อนน้ำแข็งก้อนหนึ่ง แล้วก็โปะชื่อโรงงานง่ายๆ แบบนั้นเลย ฮะฮะ

Version 2 พอดีว่าพี่ชายทำสโลแกนขึ้นมา ประกาศเต็มศักดาว่า

พวกเราชาวโรงน้ำแข็ง สำโรง ตั้งใจผลิตนำ้แข็งที่สะอาด และมีคุณภาพแก่ลูกค้าทุกท่านเพราะว่า

"พวกเราก็กินน้ำแข็ง"

ก็เลยนำมาใส่ใต้โลโก้ด้วยประโยค "Because We Eat ICE"

พี่ชายมันบ้าจี้ดีจริงๆ = =" พอดีมันไปเห็นสโลแกน exxon มา ใครอยากรู้ search หาสโลแกน exxon กันเองเนอะ (ไม่อยากจะเล่า มันยังบ้าจี้ สร้างศาลาดนูรัสมิ์​ ใช้ชื่อพี่สาว มาทำเป็นที่นั่งพักให้ลูกค้าอีก แบบว่า ฮาจริงๆ เปิดประตูมา เจอศาลา[ชื่อพี่สาว] อยู่ทุกวัน)

ใครมีคอมเม้นโลโก้ว่าไง ว่ามาได้เลย คงจะมี version อื่นอีก ฮะ ฮะ

เขียนเวบ กับ เขียนแอพ อันไหนยากกว่ากันนะ!!!

ไม่ได้เขียนซะนาน ก็ขอเริ่มเขียนด้วยเรื่องที่งงงวยและเสียเวลามากเลย ก็คือ เขียนเวบนั่นเอง!!!

บางคนอาจจะคิดว่า เขียนเวบ ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก (หรืออาจจะหลายคนด้วยซ้ำ) แต่ผมว่ามันไม่ใช่เลยนะ สำหรับผมมันเป็นเรื่องที่ยากมากๆ ผมรู้สึกว่าการเขียนแอพมันเป็นอะไรที่ง่ายกว่าเยอะ ทำไมล่ะ?

ก็เขียนเวบเนี่ยมันมีอะไรเยอะแยะไปหมดเลยนะสิ ไม่ว่าจะ HTML, CSS, PHP, JAVASCRIPT, ASP และ เรื่องหนักหัวก็การ Design เนี่ยแหละ ที่จะโยงเข้ากับทุกเรื่อง แหม แค่นับคร่าวก็ 6 เรื่องไปแล้ว ลองนับแอพธรรมดาดิ คุณเลือก 1 ภาษา คุณก็เขียนภาษานั่นแค่นั้นไปเลย ไม่ต้องหลายเรื่อง

ซึ่งสิ่งที่ผมกลุ้มใจที่สุดก็คือ เขียนยังไงหว่า ให้ออกมาหน้าตาอย่างงี้ CSS จะใช้อย่างไรดี จะใช้เป็น Class หรือเอา แม่งเป็น id ให้หมดเลย เน้นๆ ง่ายดี แต่ยาวมาก ก็เป็นเรื่องที่น่าคิดอยู่เหมือนกัน นอกจากนี้แล้ว การจะทำให้ interactive หน่อย ก็ต้องใช้ JavaScript อีก ซึ่งก็นึกไม่ออกว่าต้องเขียนอย่างไรเพราะไม่เคยเขียน การที่จะให้ไปนั่งอ่านทั้งหมดเรื่อยๆ กว่าจะเขียนได้ก็คงเป็นเดือน แต่หากไปเปิด google แก้ปัญหาทีละอย่าง ก็กลายจะเป็นยำโค้ดรวมแบบมั่วๆเข้าไปอีก ที่สำคัญอีกอย่างคือ Debug ยากจัง ไม่เหมือนกับเขียนแอพ Compile ปุ๊บเจอปั๊บใช่มะ?

ดังนั้น ผมก็เลยรู้สึกว่า การเขียนเวบเนี่ยศึกษายากกว่าเขียนแอพธรรมดามากเลย(เขียนแอพเนี่ยยิ่งกว่าปอกกล้วยทั้งหวีเข้าปากอีก) คนอื่นล่ะคิดว่าไงอยากรู้?