A in JAPAN day-1

หลังจากยุ่งกับการตั้งต้นชีวิตใหม่ในญี่ปุ่น ก็ได้มีเวลาเขียนเล่าเรื่องใน 5 วันที่ผ่านมาซักที เพื่อนๆก็คงรู้ว่าเอได้เดินทางไปญี่ปุ่นในวันที่ 1 ตุลาคม 2552 จากสุวรรณภูมิ ในวันนั้น เอรู้สึกดีใจมากมายเลยนะ ที่เพื่อนๆไปส่งเยอะ ขอบคุณมากๆเลย ตอนออกเครื่องบินแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ฮืออ (ตอนนี้ก็ยังคิดถึงเพื่อนๆที่ไทยมากๆเลยนะ)

รูปเพื่อนๆส่วนหนึ่งที่มาส่ง^^

ในวันแรกที่ถึงพื้น ญี่ปุ่นเลยนั้น รู้สึกได้เลยว่า "นี่ เรามาทำอะไรที่นี่ นี่มันใช่ที่ของเราหรอ" รู้สึกคิดถึงบ้าน และเซงมากๆเลย ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรกับญี่ปุ่นเลยซักนิดเดียว จากที่สนามบิน เอก็มีติวเตอร์คนญี่ปุ่นมารับถึงสนามบิน (เพื่อนๆที่ไปไฟท์เดียวกันก็แอบอิจฉา เพราะติวเตอร์ของเพื่อนมันปล่อยเกาะ ไม่ค่อยใยดี ของเอเนี่ยน้า ขึ้นรถไฟมันยังเชิญให้เอนั่งก่อนเลย ยังกะแฟนมัน เจออีกแล้วชีวิตนี้555+ ส่งถึงที่หออีกตะหาก) นั่นแหละๆ ในวันแรกเป็นวันที่ยุ่งมากมาย เพราะว่าจะต้องทำเอกสารต่างๆมากมาย โดยเฉพาะการทำบัตร Alien ใช่แล้วครับ บัตรมนุษย์ต่างดาว หรือ บัตรที่แสดงตัวตนว่าเป็นตัวประหลาด กูไม่ใช่คนญี่ปุ่นอะไรประมาณนั้นเลย (ตั้งชื่อได้น่ารักจริงๆ โคตรอยากทำ) การจะไปทำก็ต้องเดินทางไปไกลมากมาย รู้สึกอึ้งและเหนื่อยกับรถไฟญี่ปุ่น กว่าจะไปถึงเปลี่ยนไปเกือบ 10 สาย ถึงแม้ transportation ของญี่ปุ่นจะดี แต่ก็ใช่จะว่าสบายนะ เพราะเวลาที่เสียไปส่วนใหญ่มากจากการเดินทางด้วยรถไฟนั่นเองครับ หลังจากทำเอกสารเสร็จก็ปาเข้าไป 5 โมงกว่าจะถึงหอ

หอที่เออยู่ชื่อ หอโคมาบะ พอถึงก็ได้รู้จักกับพี่เอก ใจดีมากๆ รอมาต้อนรับ ได้รับกุญแจห้อง เพื่อนลองทายสิเอได้เบอร์ห้องเบอร์อะไร ฮะฮ้า ดีใจมากๆเลยได้เบอร์ 229 เป็นเบอร์ห้องตอน ม.4 ล่ะ ยิ่งทำให้คิดถึงเพื่อนเข้าไปอีก จากนั้นเข้าห้องวางของแล้วพี่เอกก็พาไปชิบูย่าเลย (มีพี่เพิ่มอีกคนไปด้วย) พี่เอกและพี่เพิ่มช่วยเลี้ยงราเมงร้านนึง อร่อยดีครับ^^ เสร็จแล้วก็กลับหอเพื่อเจอกับเยลลี่(เพื่อนกิ๊ฟและเป็นเพื่อนที่เตรียมฯที่ ได้ทุนเหมือนกัน) และก็พบกับนัท ซึ่งได้คุยๆไปก็รู้ว่า เป็นเพื่อนกับทีระพาบกับแก้นด้วย!!! น่าตกใจ คุยกันสามคนซักพัก ก็คุยว่าเราอยู่คอม นัทก็อยู่คอม นัทก็บอกว่ามีอีกคนนึงเพิ่งมาก็อยู่คอม เฮ้ยบังเอิญ เป็นโดนัทเพื่อนเอที่เคยเรียนด้วยกันตอนปี 1 แต่ย้ายไปอินเดีย!! วันนี้มีแต่เรื่องบังเอิญเสียจริงๆ เรียกว่ารางดีรึเปล่าก็ไม่รู้ครับ คุยกันซักพัก ก็เลยถึงเวลาเข้านอนด้วยความเหนื่อยล้า นอนบนเตียงก็รู้สึกเหงาๆและคิดถึงเพื่อนเสียจริงๆ T.T


ขอนอนก่อนแล้วจะมาเล่าต่อวันที่สองนะ (วันที่สองเค้าเริ่มสนุกแล้วล่ะ)